Iris deur Richard John Forbes is ’n skildery in film, ’n huldeblyk aan die bewerkbare, ’n waarneming van tembaarheid, ’n eerbetoon aan die primordiale, wat staatmaak op instink, intense spiergeheue en ’n diep respek vir oorgeërfde kennis.

Die iris verander soos die woestynson opkom. ’n Skerp ligskyf beweeg deur die oog se lensopening. Teen sonsopkoms maak dit wyd oop, rou en blootgestel, neem dit die flou gloed in oor die klipperige heuwels, vlymskerp. In die middag vernou dit tot ’n skrefie, om die son se brutale aanslag te vermy, ’n meganiese knip teen die fel lig. Wanneer die sonsondergang rooi bloei oor die plat aarde, rek die iris weer om die lig op te vang voor die nag toesak. Dis ’n masjien, sekuur, wat die son se trajek volg oor die onwrikbare uitgestrektheid van die woestyn.